In ‘De vlag van Dalfsen verbindt’ maken inwoners herinneringen op stof over ‘ons Dalfsen’ op stof. In deze reeks neem ik (Christa Scholten Meilink, initiator van het project) je graag mee in de verhalen achter de vlaggetjes.
Vanmorgen was ik te gast bij Rosengaerde om samen vlaggetjes te maken voor De vlag van Dalfsen verbindt. Vooraf had ik een taart meegenomen. Niet alleen omdat het gezellig is, maar ook omdat vandaag het 100e vlaggetje gemaakt zou worden.
Eerlijk is eerlijk: ik vond het best pittig.
Sommige bewoners wisten niet goed wat de bedoeling was. Anderen vonden het lastig om een keuze te maken. En bij een aantal mensen merkte je dat de leeftijd of verwarring soms in de weg zat. Terwijl ik rondliep dacht ik af en toe: hoe krijg ik hier nu een gesprek op gang?
Maar zoals zo vaak bij dit project gebeurt het mooiste pas als je even blijft zitten.
Dan vertelt iemand ineens over de Leemcule. Over stiekem ‘vozen’ op het bankje aldaar. En terwijl hij vertelt verschijnen er van die ondeugende ogen die verraden dat hij het allemaal nog precies voor zich ziet.
Een ander haalt herinneringen op aan zwemmen in de Vecht. Niet het heldere water van nu, maar het bruine water van vroeger. Weer iemand anders vertelt over lopend naar de kerk gaan vanuit de boerderij of over muziek maken bij Excelsior.
En toen gebeurde er nog iets moois.
Twee mensen bleken elkaar te kennen. “Wat is de wereld toch klein,” werd er geroepen.
Even later keek een begeleidster naar een vlaggetje dat eerder gemaakt was.
“Potverdikke,” riep ze ineens. “Maar die ken ik! Daar heb ik nog mee in de klas gezeten!”
Dat zijn van die momenten die je niet kunt plannen.
Ik kwam voor vlaggetjes.
Maar uiteindelijk ging het over weer net iets anders.
Over herinneringen. Over herkenning. Over even gezien worden. Over een praatje maken en merken dat iemand daar zichtbaar van opbloeit.
Natuurlijk waren er wel vlaggetjes.
Niet de uitbundige tekeningen die je soms op een basisschool ziet. Geen grote kunstwerken. Hier en daar een bibberende lijn, een aarzelende handtekening of een eenvoudige herinnering op stof gezet.
Maar terwijl ik ernaar keek dacht ik: in die lijnen zit een heel leven verstopt. Jaren van werken, liefhebben, zorgen, verliezen, genieten en herinneren.
Misschien zijn de vlaggetjes vandaag niet het hardst gegroeid.
Maar de verbinding? Die was volop aanwezig.
En ergens tussen de verhalen, de herkenning en de taart werd ook nog het 100e vlaggetje gemaakt.
