In ‘De vlag van Dalfsen verbindt’ maken inwoners herinneringen op stof over ‘ons Dalfsen’ op stof. In deze reeks neem ik (Christa Scholten Meilink, initiator van het project) je graag mee in de verhalen achter de vlaggetjes.
Vandaag mocht ik de Trefkoele+ en Bibliotheek Dalfsen bezoeken met De vlag van Dalfsen verbindt.
Nu kan ik schrijven dat dit 25 nieuwe vlaggetjes heeft opgeleverd, maar de verhalen erachter zijn eigenlijk veel mooier dan het aantal.
Zo trof ik in de kinderhoek een oma die haar kleindochter voorlas. Elke donderdag passen opa en oma op. Soms eten ze samen een stukje kip op de markt, daarna gaan ze naar de bibliotheek. Ik mocht even aanschuiven en samen maakten we twee vlaggetjes vol vlinders. Het meisje was pas drie jaar oud en wees alle kleuren feilloos aan. Prachtig om te zien.
Later schoof ik aan bij een groep nieuwe Nederlanders die Nederlandse les volgden. Wat begon in de bibliotheek, eindigde uiteindelijk in het klaslokaal. Daar ontstonden gesprekken over de sterrenhemel die je zowel in Syrië als in Nederland kunt zien, over de trein en de fiets waarmee mensen van het AZC naar de les reizen, over het zwembad waar kinderen leren zwemmen en over de rust die zij hier ervaren.
Eén deelnemer tekende een molen en een windmolen naast elkaar. Zijn uitleg vond ik bijzonder: “Dat betekent dat mensen hun tradities respecteren, maar ook respect hebben voor elkaar en voor de natuur.”
Ook de vaste bezoeker die graag zijn krant leest in de bibliotheek bleef niet aan de zijlijn staan. Eerst hielp hij een deelnemer met een vraag, daarna maakte hij zelf spontaan een vlaggetje. Inclusief een gedicht in het plat.
Zo werden het uiteindelijk geen 25 vlaggetjes, maar 25 persoonlijke verhalen over wat Dalfsen voor mensen betekent.
Morgen mag ik opnieuw aanschuiven, dit keer bij een taalcafé. Een besloten bijeenkomst, maar opnieuw een plek vol verhalen. Ik ben benieuwd welke vlaggetjes daar ontstaan.
